خورشيد...نميپرسه از تو که تا کي بايد بتابه به من و تو

باد...نميپرسه از تو که به کدومين سو ببره مسيرش رو

روزها...نميپرسن از ما که کي ما ميرسيم به اونها

بسپر خودت رو به مسير باد

همسو شو با راه هايي که ميان جلوي پات

ساعتها...نميپرسن از تو که تا کي بايد بچرخن به دور هم

روزها...نميپرسن از ما که کي ميرسه نوبت اونها

بسپر خودت رو به مسير باد

همسو شو با راه هايي که ميان جلوي پات

 ميگذريم ما...از روزها و روزها از ما

ميرسيم به...هرچه داشتيم از قبل ها

ميسازيم ما تو فکرمون فرداها...بي خبر از رفتن لحظه ها

ديدن کوه... از راه دور

ديدن دشت ...به شرط برگشتن

ميگذريم از فرصت کوتاه بودن ما...بي خبر از رفتن لحظه ها

ميگذرن روزها از هم

ميدوام من تا برسم

اما رد ميشن از من

فاصله ها بين ما

نميذارن تا من تورو ببينم

ميگذريم ما...از روزها و روزها از ما

ميرسيم به...هرچه داشتيم از قبل ها

ميسازيم ما تو فکرمون فرداها...بي خبر از رفتن لحظه ها

همه چيز همينجاست نه دور و دورتر

نزديکتر از تو به تو...از من به من نزديکتر

باز رفت از دست تو و من لحظه ها

ميگذرن لحظه ها از پس هم و من اينجااام

  همه دردهام...همه تردید‌ها که راه میرن با من

همه باید ها...همه باید‌ها که صف کشیدن تا من

وقتی‌ که میندازم نگاهم رو،نگاهم رو رو به آسمون ها

همه این واژه‌ها میرن از بین،میرن از بین،میرن از بینمون

رو به تو و رو به من،ستاره ها میدرخشن

رو به تو و رو به من،ستاره ها میدرخشن

همه صداها که شدن نزدیک تر از نفس هام به من

همه رابطه‌ها که گرفتن سهمی از سو‌ی ذهن من رو

ستاره ها چون دورن از من،کوچیک تر از اونن که هستن

...بین دیدِ ما تا اونها فاصله هاست

درگیریهای ذهن ما،کشیدن دیواری بین ما

شاید با دوری از اونها بتابه نوری رو به ما

رو به تو و رو به من،ستاره ها میدرخشن

رو به تو و رو به من،ستاره هااااا